Voor het eerst 4 maal goud voor Nederwijn bij Nationale Wijnkeuring 2010! –

Dit jaar zijn voor het eerst vier gouden medailles uitgereikt tijdens de Nationale Wijnkeuring. Van de 182 aangeboden wijnen werden vier wijnen met een gouden medaille beloond. De gouden medailles werden gewonnen met de rode Romee (2009) van de Biologische wijngaard Slingehorst uit Groenlo, Marber Rood (2008) van Wijngaard de Braoke uit Laren (Gld), Cuvee Rood (2009) van Wijngaard Bilderhof uit Dordrecht en als enige witte wijn de Reestlander Wit (2009) van Wijngoed de Reestlandhoeve uit Balkbrug.

Uit alle provincies
Daarnaast werden er 12 zilveren en 23 bronzen medailles uitgereikt en ontvingen 102 wijnen een WINkeurzegel ter aanmoediging. Ook dit jaar weer is Gelderland koploper bij de veroverde medailles: in totaal 16. Gevolgd door Limburg met 8 en Overijssel met 5. Bijzonder is dat voor het eerst wijnen uit Groningen bekroond zijn. Twee witte wijnen van wijngaard Cruoninga in Sellingen kregen brons. Reestlandhoeve won trouwens gisteren de meeste medailles: 1 maal goud, twee maal zilver en 1 maal brons.

In totaal deden er 182 wijnen mee, ingestuurd door 59 wijngaarden. Iets meer dan vorig jaar toen 57 wijnbouwers samen 166 wijnen inschreven. Bijzonder is dat er deze keer wijnen uit alle provincies waren ingeschreven.

De Nationale Wijnkeuring vond dit jaar voor de achtste keer plaats. De wijnen, 182 in totaal, zijn eerst onderzocht op zuur-, alcohol- en zwavelgehalte en op eventuele fouten. Vervolgens hebben vier jury's van zeven vakmensen en een tafelvoorzitter alle wijnen verspreid over twee dagen beoordeeld. Daarbij werden criteria gehanteerd die ook gelden bij internationale wijnconcoursen. Volgend jaar verandert de samenstelling van de jury: er gaan ook buitenlandse juryleden meedoen. Leuk detail in deze: Nederwijnen hebben dit jaar ook in het buitenland gouden medailles gehaald! In totaal hebben Nederlandse wijnen daarmee dit jaar elf gouden medailles gekregen!

Wit en rosé stabiel, rood steeds beter
Juryvoorzitter Ton Kolsteeg concludeerde gisteren in Kasteel Groeneveld te Baarn dat de witte wijnen en rosé inmiddels een grote stabiliteit vertonen. Daarnaast stelde hij dat de opmerking van een jurylid verleden jaar - “Nederland moet geen rood maken” dit jaar op zijn minst ongepast zou zijn. Vooral de rode wijnen hebben in een jaar tijd grote sprongen voorwaarts gemaakt. Storende tannines, grove aardse smaken en overdreven houtgebruik komen steeds minder voor,” aldus Kolsteeg.
Ik kan dat als jurylid onderschrijven. Ik ben echter persoonlijk nog wel van mening dat met name wit er met kop en schouders bovenuit stijgt, ondanks het feit dat nu drie van de vier gouden medailles naar rood zijn gegaan!

BOB en nieuwe site wijngaardeniersgilde
Nieuws uit Europa en de wijnwetgeving was er ook. Er wordt gewerkt aan een serieuze wijnwetgeving voor Nederland. Informeel wordt gesproken over 'BOB', Beschermde OorsprongsBenaming. Maar omdat BOB in ons land een heel andere betekenis heeft, wordt voor de Nederlandse AOC-variant nog naar een andere naam gezocht voor wijnen uit onze twaalf provincies.
Het wijngaardeniersgilde heeft trouwens een nieuwe website. Wie meer over wijnbouw in Nederland en een overzicht van alle wijngaarden wil zien, kan kijken op: http://www.wijngaardeniersgilde.nl

DE NATIONALE WIJNKEURING:
TRENDS EN ONTWIKKELINGEN VAN DE NEDERWIJN -

Op 7 en 8 september vindt bij het Productschap Wijn wederom de Nationale Wijnkeuring plaats. Ik doe al een aantal jaartjes mee in de jury en het is heel boeiend om op die manier de trends en vooral de ontwikkeling van de Nederlandse wijn te volgen.

Trotse ouders
Een paar jaar geleden had ik het gevoel dat het goed ging met de Nederwijn. De wijnen werden steeds zuiverder, het houtgebruik was ingetogen en er zaten gewoon best lekkere wijnen bij. Twee jaar geleden leek het ineens bergafwaarts te gaan. Veel onzuivere wijnen, veel fouten.
Nou is het bekend dat ouders meestal heel trots zijn bij de geboorte van hun kind. Dat is niet anders bij wijngaardeniers. Maar enige kritische houding ten opzichte van hun kroost mag in dit geval wel. Wat sommige (hobby-)wijngaardeniers inzenden is soms echt om te huilen. Wijnen met fouten, onzuiver, soms nog niet uitgegist of niet goed gefilterd waardoor vermoedelijk de gisting herstart. Noem het maar op.

Testrapport
Alle ingezonden wijnen worden overigens eerst naar het laboratorium in Geisenheim (Duitsland) gezonden. Daar worden de wijnen aan een grondige analyse onderworpen. De wijngaardeniers krijgen van de resultaten een testrapport. Heel nuttig, want hiervan kunnen ze leren.

50 testwijnen
Daarna staan ze in Den Haag op de proeftafels en worden ze beoordeeld door een vakkundige jury bestaande uit onder andere vinologen en wijngaardeniers. Vandaag proefden beide jurygroepen bijna 50 wijnen. Het was een bonte mix van mousserend wit, droog wit, halfdroog wit, halfzoet wit, wit met hout, mousserende rosé, droge rosé, droog rood en droog rood met hout.

Wit steeds beter
Wat opvalt is dat wit in Nederland steeds beter wordt. Veelal mooie zuivere aromatische wijnen met frisse zuren en een goede balans. De rosés die onze jury proefde waren dit jaar van uitzonderlijk slechte kwaliteit. Veel fouten. Met het rood blijft het wat mij betreft tobben in Nederland. Het houtgebruik was dit jaar redelijk ingetogen, gelukkig! Maar de wijnen uit 2008 waren al snel verkleurd en te snel ontwikkeld. Verder veel drogende tannines, onrijp fruit, koolnat. En ach, die regent heeft het wat mij betreft ook nog niet niet gemaakt.

Medailles?
Alle wijnen kunnen bij voldoende punten in aanmerking komen voor een keurzegel, een bronzen, zilveren of gouden medaille. We hebben zeker dit jaar wel wat medailles toegekend. De uitslag worden bekendgemaakt tijdens het sfeervolle Festival van het Goede Leven in en rond Kasteel Groeneveld in Baarn op 19 september a.s. Benieuwd welke wijnen we uiteindelijk in de prijzen hebben geproefd.

Al met al een leerzame ochtend jureren. Het gaat goed met de Nederwijn. Dat is mooi. En de ontwikkeling blijft boeiend. Veel wijngaardeniers verkopen hun oogst gemakkelijk. Er is veel vraag naar Nederwijn in de horeca en ook rood verheugd zich in toenemende populariteit. Toch hou ik het voorlopig even op wit uit Nederland.

Rariteiten in het glas:
SHERRY PALO CORTADO "ANTIQUE" VAN FERNANDO DE CASTILLA -

Er zijn zulke mooie sherries, maar het wil maar niet lukken met sherry in Nederland. Er hangt nog steeds een fout sfeertje van Zoetermeerse huisvrouwen op dieet omheen. Nog steeds vind je aardig wat tips op Google als je het woord “sherrydieet” intypt. Het was in de jaren 70 van de vorige eeuw populair en ik heb er nooit wat van begrepen. Koningin Juliana heeft het sherrydieet destijds bekend gemaakt!? Je eet de helft van je normale porties (max. circa 990 calorieën), drinkt heel veel zwarte koffie om op de been te blijven en drinkt er 1 à 2 glazen sherry bij. Natuurlijk de goedkoopste bocht. Gelukkig zijn we die tijden toch wel een beetje vergeten. En er zijn heel veel mooie sherries te koop. Eentje ervan had ik vanmiddag in het glas: de prachtige Palo Cortado van Fernando de Castilla.

De Grote Zeven
Palo Cortado wordt steevast vergeten als de ‘Grote Zeven’ stijlen van sherry worden opgesomd. Dat zijn: manzanilla, fino, amontillado, oloroso, medium, cream en PX. Palo Cortado is buiten Spanje nauwelijks bekend en bijna niet te krijgen. Het is een bijzondere en zeldzame sherry die het midden houdt tussen een Amontillado en Oloroso. De wijn is een soort ‘speling der natuur’ en combineert de krachtige smaak van Oloroso met de finesse in de neus van Amontillado. De notige neus komt omdat de wijn begint onder een laagje ‘flor’, dat is een laagje gistcellen die zich van nature kan vormen op de wijn. De typen sherry die dat hebben zijn fino/manzanilla en amontillado. Als de wijn onverwacht zijn florlaagje verliest en een oxidatieve (= blootstelling aan de lucht) oudering krijgt zoals een oloroso, dan wordt de wijn een Palo Cortado genoemd. Dat gebeurt maar bij zo’n 1-2% van de wijnen. Het resultaat is een wat donkerdere wijn dan de Amontillado, die wel een beetje flor-karakter heeft en droog als een Amontillado is, maar de rijkheid van een Oloroso heeft.

"Antique" van Fernando de Castilla
Ik proefde de “Antique” van bodega Fernando de Castilla. Dit kleine onafhankelijke sherryhuis wordt tegenwoordige gerund door de bevlogen Noor Jan Pettersen. Zijn amberkleurige Palo Cortado in de Antique-serie is ongefilterd en heeft daardoor een beetje depot en oogt wat troebel. De kleur houdt het midden tussen een goudgele amontillado en een midbruine oloroso. Ook in de smaak en stijl merk je de beide typen sherry. De wijn heeft het droge, notige en elegante van een oude Amontillado en de volle smaak van een Oloroso. Heerlijke aroma’s en een lange afdronk met iets karamelachtigs. Een mooie complexe wijn voor de echte sherryliefhebber!
Ik dronk ‘m licht gekoeld en at er een stukje manchego bij, de Spaanse schapenkaas. Palo Cortado past ook goed bij wildgerechten, gerookt vlees, andere harde kazen en nagerechten met fruit of noten.

VINISSIMA’S RECEPTEN EN WIJNTIPS VOOR “VIS IN ZOUTKORST” EN “KAVIAAR MET AVOCADOMOUSSE” -

“Pescado a la sal”, daar heb ik mooie herinneringen aan. Ik heb een paar jaar geleden de Graham’s Port Trophy gewonnen en zat met een groepje portfans in een klein authentiek restaurantje in Porto, de ‘porthoofdstad’ van Portugal. Hier kreeg ik voor het eerst “Pesacado a la sal”, of wel vis in zoutkorst. Het was een openbaring! Een mooie grote verse vis, in de oven gegaard in een dikke zoutkorst. Wow, geweldig. Sappig, smakelijk en vooral heel puur van smaak. Geen poespas erbij, alleen vis, vis en nog eens vis. De zoutkorst maakt de vis niet zout, maar zorgt er juist voor dat alle sappen in de vis bewaard blijven. En dat is sensationeel.

Twittertips
De afgelopen week kreeg ik via Twitter berichten van wijnvriend Jeroen (@bramasole) over vis in zoutkorst. En na wat twittertips van hem en van chefkok Marko Karelse (@villalaruche) over de bereiding(stijd), hebben we dat maar eens geprobeerd. Ons experiment thuis met onze eerste vis in zoutkorst was meer dan geslaagd! Maar we vonden het beiden een van de spannendste gerechten die we de laatste tijd hebben gemaakt…

Vis in zoutkorst | Pescado a la sal
Het recept voor twee personen is.
 Koop een mooie spartelverse (wilde) zeebaars. Wij hadden er eentje van bijna 900 gram. Andere vissen die je kunt gebruiken: snoekbaars, zalmforel, dorade, karper, brasem.
 Laat het beest schoonmaken, maar behoudt kop, vel en vooral schubben (de schubben beschermen de vis tegen het zout).
 Meng 4 losgeklopte eiwitten met circa 2 kilo grof zeezout tot het een samenhangende luchtige maar stevige ‘deeg’ wordt.
 Verwarm de oven voor op 180° C.
 Gooi wat zout op de bodem van je bakplaat of braadslee. Dit verdeelt de hitte beter.
 Doe aluminiumfolie op de bakplaat en leg de vis erop.
 Leg plakjes citroen, verse groene kruiden (b.v. peterselie, dragon, dille of munt) en eventueel sjalot in de buikholte van de vis. Geen al te sterke smaken, dat is zonde van de pure vissmaak! Peper en zout is ook niet nodig.
 Bedek de vis met een dikke laag (1 à 1,5cm) zoutmengsel. Gebruik een spatel en druk het zout stevig aan. Let op: de vis moet aan alle kanten helemaal bedekt zijn!
 Als je creatief bent, kun je nu nog een vispatroontje op de vis tekenen, maar let op dat je de zoutlaag niet beschadigt.
 Zet de bakplaat of braadslee in de oven en gaar de vis in 30 minuten op 180° C.
 Laat de vis aan uw gasten zien en neem hem dan weer mee naar de keuken.
 Breek de zoutkorst open en verwijder die. Haal de vis uit de zoutkorst, veeg achtergebleven zout eraf en trek het vel van de bovenkant.
 Fileer de vis en leg ze dan op voorverwarmde borden.
 N.B. De hoeveelheid zout/eiwitten en de gaartijd is sterk afhankelijk van de grootte van de vis.

 Serveertip: Wij aten de wilde zeebaars met citroenrisotto en gegrilde groene asperges.
 Wijntip: kies voor een niet al te krachtige witte wijn zonder hout. De wijn mag de elegante pure smaak van de vis niet overheersen. Neem bijvoorbeeld een mooie sauvignon blanc uit de Loire (Sancerre, Pouilly-Fumé) of Nieuw-Zeeland, een pinot blanc uit de Elzas, een grüner veltliner uit Oostenrijk (vol, topkwaliteit), Portugees wit (b.v. van arinto uit Bairrada), niet-houtgelagerde chardonnay (b.v. een frisse Mâcon) of een torrontes uit Argentinië (die heeft van zichzelf al iets citroenachtigs in de smaak)

Kaviaar met avocadomousse
Omdat we een verwenzondag hadden, was onze lunch ook niet gek: kaviaar met avocadomousse. Lekker en heel makkelijk.

 Klop 200 gram slagroom stijf.
 Prak 2 rijpe avocado’s en breng op smaak met mooi zout en versgemalen zwarte peper door.
 Spatel de slagroom door de avocado’s.
 Roer de kaviaar erdoorheen of doe een toefje kaviaar op elk kommetje (afhankelijk van de beschikbare hoeveelheid).
 Serveer in mooie kommetjes met knapperig vers stokbrood.
 Wijntip: dit mooie gerechtje verdient een champagne! Neem een krachtige, bijvoorbeeld een Blanc de Noirs (gemaakt van alleen rode druiven).

Neem de dag erop een balansdag. Eet smakelijk!

NEDERLANDERS DRINKEN CHAMPAGNE VAAK TE OUD |
Tips voor het bewaren van champagne -

Zeg eens eerlijk: hoe vaak heeft u een champagne die u cadeau kreeg te lang laten liggen…? Nederlanders doen dat vaak. In het volste vertrouwen dat oude wijn goed is, maar ook omdat ze vaak geen flauw benul hebben hoe lang je champagne nou echt kunt bewaren.

(…)

Het hele artikel met tips over hoe champagne te bewaren, is vandaag verschenen als BTG Angel column op www.ByTheGrape.com.
Lees meer op ByTheGrape (column) >>>

TIPS VOOR HET JUISTE WIJNGLAS.
WIJNGLAZEN … HET MAAKT ECHT VERSCHIL! -


Een wijn kan mooi uitkomen in een geschikt wijnglas, maar ook hard smaken in een fout glas. Het klinkt heel snobistisch, dat geef ik toe, maar echt, het maakt heel veel verschil welk type wijnglas u kiest voor uw wijn. Dat geldt zowel voor de grootte van het glas als voor de vorm.

Foute glazen…!?
“Hoezo foute glazen!” hoor ik u zeggen. Wat kan er nou fout zijn aan een wijnglas!? Ach, u herinnnert zich wellicht nog de fancy wijnglazen van vroegâh. Zwarte of gekleurde glazen, of met bonte opdruk. Dat was een tijdje mode. Of lekker groot, en dat voor maar één euro! Of zo’n sjiek geslepen rood kristalglas van je oma. Hadden ze nog heel lang voor gespaard…
Allemaal heel leuk .., maar niet geschikt voor wijn! Ook de traditionele champagnecoupe – waarvan gezegd wordt dat de vorm is afgeleid van de borst van Marie-Antoinette! – is niet geschikt voor champagne.

Maat en vorm
Naast de wetenschap dat er voor elke type wijn een ander glas bestaat, is het belangrijk om rekening te houden met de maat (inhoud) en vorm.

Het juiste glas… tips
Hieronder vindt je een paar tips voor het juiste glas en het gebruik van wijnglazen.

1.Steel
Het juiste wijnglas heeft een steel zodat je je wijnglas goed kunt vasthouden. Dat doe je dus niet bij de kelk, want dat beïnvloedt de temperatuur van de wijn en als je eet zou je wijnglas smerig kunnen worden.

2. Tulpvorm
Het glas heeft ook een tulpvorm; het buigt een beetje naar binnen zodat de geur goed gevangen blijft en loskomt als je de wijn met je handen walst.


3. Schenk nooit teveel in!
Dat klinkt raar. Mensen gooien hun glas meestal helemaal vol tot aan de rand. Dat moet niet bij een goed glas. Wijn moet juist nog wat ruimte hebben om te ademen en om zijn aroma’s vrij te kunnen geven. Dat kan niet in een te krap glas, maar ook niet als je je glas helemaal volgooit.

4. Altijd dezelfde hoeveelheid in je glas
De inhoud van een glas is aangepast aan de soort drank. Bier zit in een groot glas (standaardmaat 250cc met pure alcohol 12,5cc). Wijn zit in een middenmaat (vroeger was standaard 125cc, nu zie je meer en meer 100cc!? wat neerkomt op 12cc alcohol). Sherry, port e.d. zit in een kleiner wijnglas van 80cc. Sterke drank als jenever, whisky en wodka zit in een klein glas van 35cc. Hierdoor krijg je per glas steeds evenveel pure alcohol binnen! Een standaardmaat voor het schenken van wijn in Nederland is nu 100 cc. Er zijn geen officiële regels voor de horeca, wel richtlijnen. Een flesinhoud is 0,75 liter en je kunt dus in principe zes à zeven glazen wijn schenken uit een fles. Let dus op de grootte van het glas! Heb je een ruimer glas - bijvoorbeeld zo’n groot ‘sjiek’ glas voor rode wijn – gooi die dan niet vol! Je zou dan wellicht maar 3 à 4 glazen uit een fles halen. Een mooie stelregel is: je schenkt tot daar waar je tulpvormige glas weer naar binnen gaat, of liever nog iets eronder. Zie schema.

5. Geen gekleurde glazen
Als wijnliefhebber wil je genieten van alle elementen in je wijn: van kleur, geur, smaak en afdronk. Als je gekleurde glazen hebt, kun je de kleur niet goed beoordelen. En dat is jammer, want de kleur kan al heel wat over de wijn vertellen! Is de wijn oud of jong? Heeft de wijn houtlagering gehad? Ook kan de kleur van de wijn wellicht al iets verklappen over het soort druivenras. Al deze informatie mis je met gekleurde glazen. Niet doen dus.

6. Voor elk type wijn een glas
Je hebt voor elk type wijn een eigen glas, qua vorm en qua maat. Ga bij een basisuitrusting uit van minimaal drie glazen: een klein smal hoog glas voor aperitief-/dessertwijn (port, sherry, zoete dessertwijn, zie nr. 2 in het plaatje), een tulpvormige kelk voor wit/rosé/rood en een flûte voor mousserend/champagne (zie nr. 1). Wil je iets meer variatie kies dan naast het standaard wijnglas voor wit/rosé (zie nr. 3) ook een iets groter glas voor rode wijn (zie nr. 4).
Er bestaan verder bij een aantal gerenommeerde glasproducenten (bijvoorbeeld Riedel, Spiegelau of Scott Zwiesel) aparte glazen voor speciale wijnen, zoals rode Bourgogne (type ‘viskom’ of bolletje, zie (5) in het plaatje) of rode Bordeaux (zie nr. 6). Als je heel veel van die wijnen houdt, is het zeker de moeite waard om er aparte glazen voor aan te schaffen! De wijnen komen er veel beter in uit. Riedel heeft voor meer gebieden glazen (b.v. Hermitage of Brunello), en zelfs aparte glazen voor bepaalde druivenrassen. Zo is er ook een glas voor bijvoorbeeld chardonnay, sauvignon blanc en riesling, of voor syrah en tempranillo, De glazen zijn helemaal aangepast aan de typiciteit van de wijnen. Gelet is bijvoorbeeld op hoe de zuren van zo’n wijn het beste in de mond en op de tong kunnen vallen en met welke vorm het aroma in die specifieke wijn het beste tot uiting komt.

7. Champagne … in een tulpvormige flûte
En dan nog even iets over champagne. Die schenk je in een flûte, een tulpvormige flûte. De traditionele coupe is om twee redenen niet handig: de mousse (bubbels) verdwijnt te snel en de aroma’s vervluchtigen. Zonde van je wijn dus. Ook hier geldt: gebruik geen gekleurde glazen, en mijdt ook de flûte die in een rechte lijn naar buiten gaat. Juist de tulpvorm behoudt bubbels en aroma’s optimaal.

CHAMPAGNE IS GEZOND!
Antioxidanten beschermen het lichaam. -

Goed nieuws voor champagneliefhebbers: champagne is gezond! Volgens een publicatie in het “Journal of Nutrition” van een onderzoeksteam van Dr. Jeremy Spencer (Reading University) heeft champagne dezelfde gezondheidsvoordelen die eerder zijn aangetoond in rode wijn.

Champagne bevat polyfenolische antioxidanten. Antioxidanten beschermen het lichaam tegen zogenaamde 'vrije radicalen' en andere schadelijke stoffen die in het lichaam vrijkomen als gevolg van allerlei oxidatiereacties. Vrije radicalen kunnen leiden tot kanker of andere aandoeningen. Zij spelen ook een rol bij het ouderingsproces van het lichaam. Omdat antioxidanten de reacties van het zuurstof voorkomen, ontstaan minder vrije radicalen en wordt het lichaam beschermt. Volgens Spencer kan champagne hartkwalen verminderen en is het goed voor de bloeddruk.

Gezond met polyfenolen
De antioxidanten die in rode wijn zitten, komen vrij tijdens de bereiding van de wijn. Ze komen van tannine (uit pitten en steeltjes) en van de rode pigmentstoffen in de schilletjes van rode druiven (anthocyanen genoemd). De belangrijkste voordelen van rode wijn zijn het verlengen van de levensduur, minder risico op hart- en vaatziekten en het verlagen van de cholesterol. Ook in champagne zijn dezelfde antioxidanten werkzaam. Het gaat in beide gevallen om zogenaamde polyfenolen.
Polyfenolen zitten behalve in druiven ook in appelcider, alle bloemen, bloesems, vruchten (vooral bramen en bosbessen), groenten (bijvoorbeeld boerenkool) en thee. En last-but-not-least: ook cacao (chocolade) bevat polyfenolen! Een hete kop choco voor het slapen gaan doet volgens Spencer wonderen. “Maar”, voegt hij eraan toe, “dat is natuurlijk minder leuk dan een glas champagne…!”

Het onderzoeksteam is het polyfenolengehalte in champagne nagegaan omdat bekend is dat rode wijn een sterker antioxidantisch effect heeft dan witte wijn. Men wilde weten hoe dat met champagne zit. Champagne kan immers van een wit druivenras komen (namelijk chardonnay), maar ook van twee rode druiven (pinot noir en pinor meunier). Nu blijkt dus dat champagne een betere werking heeft dan witte wijn en eerder vergelijkbaar is met die van rode wijn. Ik vermoed dat een krachtige champagne ‘blanc des noirs (van alleen rode druiven dus) dan beter ‘werkt’ dan met een hoog aandeel chardonnay.

De recente positieve aandacht voor de heilzame effecten op de gezondheid van polyfenolen leidt tot een zekere rehabilitatie van eeuwenoude voedingsmiddelen zoals rode wijn en chocolade. Daar komen nu dus ook nog eens de positieve effecten van champagne bij! Goed nieuws dus voor de champagneliefhebber. Ik zet dan ook maar weer eens een nieuw flesje koud voor het weekend… Santé!

WIJN & SOCIALE MEDIA
Netwerken = net werken of echt werken…?
5 TIPS voor een succesvolle start -

“Netwerken is net werken”, grappen we wel eens bij ons op kantoor. Maar netwerken is tegenwoordig steeds meer echt werken. Op maandag 27 september a.s. organiseert het Productschap Wijn voor wijnimporteurs en vakpers de 5e editie van het Symposium Wijn & Marketing. Het thema is dit jaar 'Netwerken'. Netwerken wordt een serieuze ‘business’ waar je ‘leads’ uit moeten halen om te overleven.

De laatste weken vliegen de uitnodigingen voor bijeenkomsten en workshops voor social media me weer om de oren. Binnenkort gaan we ook met de wijndocentenclub een middagje twitteren, LinkedInnen en wat dies meer zij. Op de diverse (sub)groepen van LinkenIn – bijvoorbeeld “Ondernemen met sociale netwerken” of “Misset Horeca” - ontstaan steeds meer discussies onder ondernemers over ‘social media’. Welke tools gebruiken jullie? Hoe waardevol is je social online network voor je carrière? Mag ik via jullie mijn weblog bekendmaken? Vervangt social media op termijn zakelijk e-mailen? Hoe halen groeibedrijven het beste uit nieuwe media? Hoeveel tijd spendeer je per dag aan sociale media? Moet ik mijn medewerkwers onder werktijd toegang verlenen tot sociale netwerken? Etc. etc.

Virtuele contacten?
Zeg eens eerlijk…? Twittert u al? Heeft u een weblog met interessante wetenswaardigheden of nuttige tips? Een Facebook-account voor ‘vrienden-van-de-zaak’? Een Hyves-pagina? Staat u op LinkedIn en heeft u zich aangemeld bij een of meer groepen? En wat doet u met al deze nieuwe mediakanalen? Vraagt u zich af waarom iedereen daar zo’n ophef over maakt? Bent u alweer aan het ‘defrienden’ omdat al die vluchtige virtuele contacten toch niks opleveren?

Sommelier van de Social Media
Social media is allang uit de kinderschoenen. Tuurlijk vind je op Twitter nog wel berichtjes zoals “Ik ruim de zolder op”, “Heb net de hond uitgelaten” of “Wow, dat was een cool feessstje gisteren bij Bart!”. Maar met name Twitter en Facebook worden meer en meer zakelijk door bedrijven en medewerkers ingezet. LinkedIn had al vanaf de start een zakelijk karakter.
Als u zich afvraagt hoe u de social media en uw digi-contacten kunt inzetten voor u zaken, dan wordt het tijd om er echt werk van te maken. Het symposium op 27 september kan daartoe wellicht nuttige prikkels geven. Discussiëren – of alleen meelezen als begin – bij LinkedIn-groepen ook. Of lees het boek ‘Crush It’ van Social Media Sommelier Gary Vaynerchuk, bekend van de videoweblog op zijn WineLibrary.tv. Hij maakte in een paar jaar tijd dankzij nieuwe media een enorm succes van het kleine lokale wijnwinkeltje van zijn ouders. Vanaf september ligt ook het boekje ‘Meisje van de slijterij’ van slijter Petra de Boevere in de winkel. Onze wijnminnende landgenote haalt een groot deel van haar klanten uit Twittercontacten. Een citaat van haar: “omdat ik mijn klanten het advies gun, gunnen ze mij de omzet”.

5 tips voor social media
Wilt u zelf beginnen? Let dan op de volgende zaken:
1. Maak keuzes! Er komen steeds meer platformen en sociale netwerken bij. Elk netwerk heeft z’n eigen gebruikers en mogelijkheden. Bepaal daarom exact wat je wilt bereiken, wat je boodschap is, wie je doelgroep is en waar (= op welke sociale netwerken) je je doelgroep vindt.
2. Durf je kennis te delen! Mensen die alleen iets komen halen, zullen op sociale netwerken niets bereiken. En als je alleen je product of bedrijf promoot, dan zullen volgers snel afhaken. Je moet toegevoegde waarde leveren. You get, what you give! Het moet voor jouw volgers interessant zijn om jouw berichten te lezen. Inspireer hen en geef nuttige informatie, nieuwtjes etc.
3. Onderscheidt je! Doe actief mee in sociale netwerken en val op. Schrijf een blog. Twitter en reageer op tweets van anderen. Doe mee aan discussies op LinkedIn. Reageer op Facebook. En laat je naam en link achter zodat mensen je kunnen vinden.
4. Wees creatief en inventief! Nieuwe en sociale media vergen innovatief vermogen van een ondernemer. Het vergt aanpassing van denken als je geen folders of flyers meer stuurt of een simpele advertentie zet.
5. Investeer in je netwerk! Alleen mensen en bedrijven die investeren in relaties, zullen overleven. Het kost even tijd om zakelijk succes te halen uit sociale netwerken. Ongeduldig zijn bij het uitblijven van direct resultaat heeft dus geen nut. Neem er de tijd voor.

Meer gegevens voor het Symposium Wijn & Marketing 2010 vindt u via http://wijn.nl/site/symposium/index.php

Vinissima volgen? Dan kan @vinissima op www.twitter.com./vinissima

Ontmoeten we elkaar op de 27e of op de digitale snelweg…? Tot gauw!

COMMANDARIA | Κουμανδαρία: TOEKOMST VOOR LEGENDARISCHE CYPRIOTISCHE DESSERTWIJN MET RIJKE GESCHIEDENIS

Afgelopen weekend proefde ik mijn eerste Commandaria, de legendarische Cypriotische dessertwijn. Een collega had een fles uit Cyprus meegenomen en liet die blind proeven. De foute oplossingen van de gasten hielden het midden tussen sherry PX, Port, Banyuls, Madeira en Griekse Mavrodaphne. Het was de legendarische ‘wijn der koningen’, de Commendaria (Κουμανδαρία in het Grieks). De zoete rode dessertwijn is dé specialiteit van het eiland Cyprus.

We proefden 1998 AOC Cyprus, Commandaria, sweet wine, “St. Nicholas” van megaproducent ETKO te Lemesos (Limassol). Deze transparant bruinrode dessertwijn heeft 15% alcohol. In de neus caramel, zoet rijp fruit, dadels, vijgen, rozijnen. Ondanks de milde zuren, heeft de wijn voldoende fraicheur en vitaliteit en toont zich elegant. Een interesasant glas met een evenzo boeiende geschiedenis.

Oudste wijn ter wereld
Cyprus kent een zeer lange wijntraditie, langer dan die van Italië of Frankrijk. De Commandaria wordt wel de oudste wijn ter wereld genoemd. In de Oudheid (7e eeuw v. Chr.) noemde de Griekse dichter Hesiodos (753-680 v. Chr.) de wijn al als Cypriotische ‘nama’ (of ‘manna’). Hij beschreef een zoete Cypriotische wijn die werd gemaakt van ingedroogde druiven. Het productieproces is tegenwoordig nog steeds bijna ongewijzigd.
De wijn deed Marcus Antonius zo sterk aan de lippen en de kussen van Cleopatra denken dat hij het hele eiland Cyprus als huwelijksgeschenk aan zijn minnares schonk. De zoete rode wijn werd later in de Grieks-Orthodoxe kerk in de Heilige Communie gebruikt. Zijn huidige naam dankt de Commandaria aan zijn origine. De Tempeliers, en later de Ridders van de Orde van Sint-Jan van Jerusalem, vestigden zich in gebieden die zij “commanderijen” noemden. De ‘Grand Commandarie’ was hun hoofdzetel en de tempeliers bezaten ook wijngaarden.

Koning onder de wijnen
De bekendste historische liefhebber van de Commandaria is waarschijnlijk de Engelse koning Richard Leeuwenhart, die in 1191 Cyprus veroverde tijdens de Derde Kruistocht. Hij schonk de wijn dat zelfde jaar in Limassol op zijn huwelijksfeest met Berengaria van Navarra. Hij zal van de wijn genoten hebben, want van hem komt de aanduiding “een wijn voor koningen en de koning onder de wijnen”. Daarmee schaart de Commandaria zich in het illustere rijtje klassieke koningsfavorieten, samen met de Hongaarse dessertwijn Tokaji Aszu. Kennelijk waren de koningen vroeger zoetekauwen.

Mavro en xynisteri
Voor Commandaria zijn twee inheemse druiven toegestaan: de rode mavro en de witte xynisteri. Mavro is de belangrijkste rode druif van Cyprus. De naam betekent 'zwart' in het Grieks en is gegeven vanwege de donkere kleur van de druif. Mavro levert over het algemeen geen hoge kwaliteit, maar de druif is wel de meest aangeplante op Cyprus (rond 70% van het wijngaardareaal). Opvallend is dat de stokken nog op de wortelstammen van voor de druifluisepidemie staan! Uitzonderlijk, want wereldwijd worden wijnstokken sinds de ramp eind 19e eeuw geënt op Amerikaanse onderstammen. In tegenstelling tot de meeste andere Europese landen werden de wijnstokken op Cyprus nooit door de phylloxera aangetast!
Xynisteri is het belangrijkste witte druivenras van Cyprus. Hoewel het ras veelal terechtkomt in tafelwijnen, is het wel het betere ras van de twee die voor Commandaria zijn toegestaan. De betere Commandaria-wijnen bevatten dan ook een hoog aandeel xynisteri. Dit druivenras geeft subtiliteit en frisheid aan de wijn.

Zongerijpt
In 1993 kreeg de Commandaria als eerste Cypriotische wijn de EU-status van kwaliteitswijn. Beschreven werden het productiegebied en de productiemethode. De wijn moet komen uit een van de veertien dorpjes aan het lager gelegen hellingen van het Troödos-gebergte, ongeveer 30km ten Noorden van het toeristenstadje Limassol. De druiven worden meestal (over)rijp geoogst rond medio september. Ze moeten dan voldoende suiker bevatten. Dat is voor de xynisteri minstens 212gr/liter suiker (ofwel 12° Baumé) en voor de mavro 258gr/liter (15-16°Bé). Na de oogst moeten de druiven minstens een week in de zon gedroogd worden. Hierna ligt het suikergehalte van de druiven tussen 390 en 450gr/liter (19-23°Bé). De druiven worden vervolgens geperst en de fermentatie vindt daarna plaats in tanks of in grote traditionele aardewerken kruiken. De vergisting stopt vanzelf voordat alle suikers zijn omgezet in alcohol. Er blijven dus natuurlijk restsuikers over en dat geeft de zoetheid aan de wijn.

Natuurlijk zoet
Na de vergisting worden de wijnen meestal naar een van de grote wijnbedrijven in Limassol gebracht om te rijpen. De vergelijking met Port dringt zich hier op. Port wordt van de bloethete Douro-regio naar Vila Nova de Gaia vervoerd en rijpt daar verder in de kelders van de portshippers.
Nog een gelijkenis met Port: na de vergisting kan het alcoholpercentage van de Commandaria verhoogd worden door toevoeging van puur druivenalcohol (95% alc.) of wijndistillaat (minstens 79% alc.). Commandaria mag uiteindelijk nooit meer dan 20% alc. bedragen. Als er geen alcohol wordt toegevoegd blijft het alcoholpercentage vaak rond de 15%, zoals bij de wijn die ik proefde.
De wijn moet minstens twee jaar in grote eiken vaten rijpen. In de praktijk is dit echter vaak veel langer. Sommige producenten gebruiken zelfs een klein solerasysteem van drie lagen. Een klein percentage Commadaria is van één oogstjaar (vintage).

Geschiedenis en toekomst
In de 50-ger en 60-ger jaren van de vorige eeuw voldeed Cyprus maar al te graag aan de groeiende vraag naar de goedkope ‘Cyprus sherry’. Sinds de 80-ger jaren wil Cyprus de Commandaria nieuw leven inblazen met gewijzigd beleid. Overproductie en de productie van middelmatige bulkwijn wordt ontmoedigd. Kleinschalige kwaliteitsproducenten worden gestimuleerd. En een zorgvuldige selectie van rijpere oogsten moeten gebotteld worden in moderne stijlvolle flessen om zo een nieuwe generatie wijnliefhebbers aan te trekken. Maar wel voor meer geld, want het gemiddelde aankoopbedrag moet flink omhoog met vintage-wijnen voor rond de 50 euro in plaats van de gemiddelde ‘slobber-Commandaria’ tot 15 euro. De wijn met geschiedenis krijgt dus een nieuwe toekomst.

γεια μας! (gia mas) - Proost!
Στην υγειά σου! (stin iya su) - Op uw gezondheid!

VINISSIMA’S RARITEITEN IN HET GLAS:
BIANCO DI MERLOT UIT TICINO (ZWITSERLAND)

Wit gevinifieerde rode druiven ... dat kom je niet veel tegen. In het Zuiden van Zwitserland, in het italiaanstalige kanton Ticino (Tessin op z’n Duits), maakt men echter heerlijke witte wijnen van het rode druivenras merlot.

Ticino is bekend van mondaine steden als Lugano of Ascona, de glooiende oevers van het Lago Maggiore, de Castelli van Bellinzona, de gewaagde zwart-witte bergkerk van architect Mario Botta in Mogno, ruige bergdalen en vergeten dorpjes. Maar Ticino is de laatste decennia ook steeds bekender door de goede wijnen van het rode druivenras merlot. Deze Bordeaux-druif voelt zich prima thuis in dit warmere deel van Zwitserland. Er kunnen sappige aangename wijnen van gemaakt worden, mits de wijngaarden wat warmer zijn, en dus niet hoger liggen dan circa 450 meter.

Merlot di Ticino
Ticino is met iets meer dan 1.000ha het vierde wijnkanton in Zwitserland. Hier stonden voor de druifluis-ramp de zogenaamde ‘nostranos’ (inheemse rassen) als bondola en freisa. Inmiddels komt 85% van merlot. De merlot werd er 1904 vanuit Bordeaux geïntroduceerd. De ‘Merlot di Ticino’ komt in alle drie kleuren: als rosso, maar ook als rosato en zelfs als bianco!
Voor de rode variant ‘Rosso del Ticino’ is er sinds 1948 de kwaliteitsaanduiding VITI (Vini Ticinese). Het label moet een gezamenlijke herkenbare stijl aangeven. De VITI-wijnen zijn meestal wat lichter en fruitiger dan we uit Frankrijk gewend zijn, maar kunnen ook krachtiger zijn als ze in barriques hebben gerijpt. De ‘Rosato di Ticino’ levert een prima rosé op, midroze van kleur en betrekkelijk droog en kruidig.

Bianco di Merlot
Merlot wordt met name sinds de 80ger jaren van de vorige eeuw sterk gestimuleerd in Ticino. De wijnproducenten doen er dan ook alles mee. Ze maken zelfs witte wijn van dit rode druivenras! De wijn wordt dan na de oogst meteen geperst, net als bij witte druiven gebeurt. Hierdoor krijgt de wijn nauwelijks kleur van de rode schilletjes. Bianco di Merlot wordt in de literatuur wel eens roze genoemd. Feit is dat de wijn op wellicht een lichte kleurzweem na toch echt wel erg bianco is! Het benadert zelfs niet eens de kleurzweem van 'vin gris'.

Champagne
Wit van rood ... dat komen we niet vaak tegen. Op bijvoorbeeld wat wit gevinifieerde stille wijn van pinot noir na, is champagne bijna het enige – maar wel erg bekende - voorbeeld. In de meeste champagne zit wijn van chardonnay, maar ook van de rode pinot noir en vaak ook van pinot meunier. Als de wijn alleen van rode druiven (pinot noir en/of pinot meunier) is, dan heet dat bij champagne ‘blanc des noirs’, wit van rood. Zo is het ook met de rariteit uit Ticino, de ‘Bianco di Merlot’. Dat levert vaak een mooie volle droge witte wijn op met wat kruidigheid en een klein bittertje. Prima inzetbaar bij het eten, bijvoorbeeld bij een van de vele risottos die men op de kaart heeft.

Bucaneve
In het glas hadden wij de 2009 DOC Ticino, Bianco di Merlot, “Bucaneve” van Cagi-Cantina Giubiasco. Cagi-Cantina is opgericht in 1929 en het bedrijf heeft een grote sociaal-economische rol in de streek. Het verwerkt namelijk de druiven van zo’n 600 kleinschalige wijnboeren, veelal met wijngaarden in de buurt van Bellinzona en Locarno. De cantina is daarmee verantwoordelijk voor bijna 10% van de totale wijnproductie van Ticino! Je zult er echter in Nederland helaas maar weinig van vinden, want de Zwitsers exporteren hun - vaak mede door de hoge arbeidskosten relatief dure - wijnen nauwelijks.
De Bucaneve is een mooie volle lichtgele wijn met een stevige kruidige neus, tonen van meloen, citrus, grapefruit en peer en in de mond een duidelijk aangenaam bittertje. Een lekker fris glas met zachte zuren en een mooie afdronk. Past prima bij pasta met kip, courgette, prei en citroensaus. Maar is ook lekker als aperitief of bij gestoomde witvis.

Buon appetito! Cin cin!